یکی از هدف های این نوشته پاسخ گویی به برخی نگرش های منفی است که در مقابل راه حل آموزش و یادگیری کودکان و نوجوانان آسیب دیده اجتماعی وجود دارد. تجربیات نشان داده است که گروهی از این کودکان و نوجوانان می توانند بیاموزند و رفتارهای خود را تغییر دهند، هده ای هم حاضر به تغییر رفتار نیستند که البته سرانجام کار گروه دوم را قانون مشخص خواهد کرد.
در اینجا صحبت و تلاش بر سر تغییر سرنوشت کودکان و نوجوانانی است که قابلیت تغییر را دارند و با اجرای یک شیوه ی آموزشی درست و در فرآیند کنش و واکنش های اجتماعی، از جمله خلاقیت، خودِ آن ها، می توانند مانند سایر شهروندان امور اجتماعی خویش را به پیش ببرند.